Uwaga, zwycięstwo!
Po krótce:
Tak, rzeczywiście twórcy nic nie wiedzieli o tym dubbingu. Tak, wycofano z polskich kin wersję dubbingowaną, od 27 stycznia ponoć ma być wersja oryginalna.
Tak, czuję się tak, jakbym coś wygrał.
artykuł z portalu natemat.pl, autor: Antoni Bohdanowicz
Francuzi stworzyli nieme kino. Polscy producenci dopisali do “Robaczków z Zaginionej Doliny” narrację
Czy słyszeliście, aby do niemych filmów Charliego Chaplina ktoś podkładał głos? Coś podobnego uczynili producenci długometrażowej produkcji “Miniscule: Robaczki z Zaginionej Doliny”. Do francuskiego filmu dopisali narrację, a głosu udzielił Andrzej Grabowski. Oryginalni twórcy “Robaczków” celowo unikali dialogów i antropomorfizmów. Polscy fani Miniscule słusznie są tym oburzeni.
Na ekrany kin właśnie wyszedł film dla dzieci „Robaczki z Zaginionej Doliny”. Jest to pełnometrażowa wersja „Miniscule”, serii krótkometrażowych filmików animowanych o życiu owadów. Polska wersja różni się mocno od zagranicznych: film ten jest oryginalnie niemy, a polski producent – wbrew zamiarom twórców tego obrazu – postanowił dopisać narrację.
W serwisie wykop.pl natrafiliśmy na wpis z bloga Mateusza Skutnika, animatora, który krytykuje polską wersję „Robaczków z Zaginionej Doliny”. Autor wraz z dziećmi udał się do kina w nadziei, że zobaczy świetny film z serii miniscule. Tymczasem obejrzał coś zupełnie innego.
Kino Świat International stworzyło bowiem zupełnie nowy film. Dodali rolę Andrzeja Grabowskiego, który na potrzeby polskiego producenta wcielił się w rolę jednej z Biedronek. Od razu dodamy, że w oryginalnej wersji “Robaczków…” nie było żadnych ról.
Co za skończony debil uznał, że polskie dzieci są kretynami i nie zrozumieją pięknie i jasno przedstawionej fabuły filmu, w którym w oryginale nie ma ani jednego słowa dialogowego. Ani jednego. A ci dwaj pieprzą przez całą długość filmu, od samego początku, jeszcze jak był czarny ekran aż po sam napis koniec. Najbardziej kuriozalne jest chyba to, że obaj ci panowie, tak jak i widzowie w kinie oglądają ten film razem z nami i opowiadają sobie co widać na ekranie. Cały czas. Od początku do końca. Mrówka płynie? O, dziadku, dokąd ta mrówka płynie. Biedronka gdzieś idzie? O, dziadku, biedronka gdzieś idzie. I tak w kółko, bez końca.
Zapytaliśmy Andrzeja Grabowskiego, o szczegółach pracy. Główny zainteresowany sam za bardzo nie wie, o co chodzi. Dostał po prostu zlecenie na udzielenie głosu. Po resztę informacji odsyła do producenta.
Odnośnie samego tekstu. Do stworzenia go zatrudniono Kubę Wecsile. Scenarzysta wcześniej odpowiadał za polskie wersje dialogów do wielu filmów animowanych. Wecsile nawet został pochwalony przez pewnego krytyka za swoją pracę.
I tak polska wersja “Robaczków” oburzyła fanów Miniscule. Zwłaszcza, że filmiki Helene Giraud i Thomas Szabo opierały na dźwiękach a nie na słowach. Nie chcieli też stworzyć filmu animowanego. Sami powiedzieli, że unikali uczłowieczenia bohaterów „Robaczków w dolinie mrówek”. Wspomniał o tym Skutnik, my zaś przedstawiamy pełną treść oświadczenia autorów, które można znaleźć na stronie filmu.
Nie chcieliśmy, aby nasze postacie wyglądały za bardzo realistycznie, czy na zbyt kreskówkowe. Naszym celem było osiągnięcie tej delikatnej równowagi pomiędzy realistycznym światem, opartym na dokumentacji, a uproszczoną wersją graficzną. To co stało za decyzją, by film nie zawierał dialogów, był fakt, że sami chcieliśmy stworzyć film, który byłby zbliżony bardziej do filmu dokumentalnego, aniżeli klasycznych filmów animowanych. Prawdziwe owady mają być tym, czym są naprawdę (nie rozmawiają, nie uśmiechają się, nie stroją min, nie puszczają oczek…). Chcieliśmy zachować ten brak mimiki i uniknąć „uczłowieczenia” ich. Czasami mają szersze oczy z kreskówkowymi źrenicami. Jednak nigdy nie mają ludzkich cech.
Skoro sami autorzy filmu nie chcieli stworzyć zwykłego filmu animowanego, to dlaczego polscy producenci postąpili inaczej? Wysłaliśmy do polskiego dystrybutora filmu zapytanie w tej sprawie. Osoba odpowiedzialna nie skontaktowała się z nami przed wysłaniem tekstu.
[źródło]
p.s. – w tekście dziennikarz odnosi się do strony wykop.pl. na której również pojawiła się informacja na temat świętej wojny robaczkowej:
[źródło]
Tym razem, żeby nie zostać posądzonym o wtórność – rozprostowujemy kości, udajemy się do radia i szerzymy świętą wojnę robaczkową drogą fal radiowych. Zostałem zaproszony przez autorów audycji Stacja Kultura w Polskim Radiu Czwórce.
[source]
[jedziemy dalej, część piąta…]
Artykuł w portalu Gazeta.pl z dnia 22.01.2014.
Niezwykła animacja – niema, ale… z polskimi dialogami. Rysownik wściekły: “Niewiarygodne”. A dystrybutor milczy.
Tyle słów padło, że zasługuje to na nowy wpis, a na facebooku to po prostu zginie, a szkoda.
Na mój rant, mylnie przez niektórych nazywany recenzją odpisał Marek Kuprowski, dziennikarz o którym wspominam w głównym tekście. Za komentarz dziękuję i z góry informuję że moja odpowiedź nie będzie miała zabarwienia nikczemno-prześmiewczego. Tak więc sensatom dziękujemy za uwagę. Oto komentarz Marka:
[źródło]
A tutaj postaram się odpowiedzieć rzeczowo na kilka wątków, w których wydaje mi się mam coś do powiedzenia.
No więc, nie wspominam, że znajomi mówili mi o tym serialu, ale że dopatrzyłem się w internecie grupy polskich fanów. Jeśli chodzi o mnie, rozpytywałem wśród znajomych i, niestety, żaden z nich o “Minuscule” nie słyszał.
Przyznaję się do błędu, rzeczywiście jest tak jak mówisz, poprawiam ten szczegół w oryginalnym tekście.
Postanowiłem się przyznać, że to dla mnie pierwszy kontakt z tak ważną dla niektórych animacją, żeby fani mogli się dowiedzieć, jak wyglądają wrażenia kogoś, dla kogo ten film to pierwsza styczność z “Robaczkami”.
Ja rozumiem to podejście. Problem jednak w tym, że jak czytam lub oglądam recenzję dziennikarza w gazecie, to wolałbym żeby to był tekst kogoś kto orientuje się w temacie, a nie kogoś kto stawia się w pozycji przeciętnego zjadacza chleba. Opinia przeciętnego zjadacza chleba, który pierwszy raz zetknął się z tematem po prostu mnie nie interesuje. To jest taki dziennikarski błąd logiczny. Pisanie z perspektywy kogoś, kto nic nie wie może być w pewien sposób korzystne dla twórcy dzieła, jednak recenzja nie jest dla twórcy, tylko dla odbiorcy. W tej sytuacji równie dobrze moglibyście po prostu nagrywać opinie ludzi wychodzących z kina po seansie – wartość byłaby ta sama. Ja bym jednak chciał żeby dziennikarz wiedział więcej, mówił więcej.
Co najważniejsze, PRZENIGDY nie wpadłbym na to, że dystrybutor postanowił wziąć film niemy i dopisać do niego dialogi! Jest to dla mnie niewyobrażalne i brzmi jak pomysł z innej planety.
A jednak tak właśnie się stało. Ja mam pytanie – czy przed seansem wiedziałeś o tym dubbingu? Że on w ogóle istnieje? W trailerze go nie ma. Specjalnie zapytałem osobę która widziała trailer w kinie, czy wygląda to dobrze. Odpowiedź brzmiała – tak, wygląda to tak jak w serialu. Tu wraca temat nieuczciwej reklamy.
Zwłaszcza, że – gdybyś był w stanie wyjść z siebie i stanąć z boku – pewnie dostrzegłbyś, że narracja “Ferdka” pasuje do wszystkiego, co widzimy i wygląda, jakby była w tym filmie od zawsze.
Wychodzę z siebie, staję z boku i odpowiadam: nie, nie mogę się z tym zgodzić. Narracja Ferdka nie pasuje do niczego. Pomijając kwestię treści (o tym za chwilę) – sama konstrukcja tej narracji jest jednym wielkim zgrzytem. Otóż – cała ta gadanina to masło maślane. To narracja powtórzona drugi raz. To film niemy, całą narrację filmu poznajemy poprzez obraz, a nasi komentatorzy opowiadają dokładnie to, co widać na ekranie. To sytuacja obrazka, na którym bohater siada na krześle, a u góry jest napisane: bohater siada na krześle. W dziedzinie komiksu to jest jeden z podstawowych, kardynalnych błędów prowadzenia narracji – podejrzewam że w sztuce filmowej jest podobnie.
Cytat z oficjalnego press booka rzeczywiście wiele mówiący. Widzę go po raz pierwszy, staram się bowiem nie sugerować press bookami, tylko informacji szukać na własną rękę.
No ale wcześniej napisałeś, że nie szukałeś informacji na własną rękę. Podszedłeś do filmu i recenzji z pozycji neofity. W tej sytuacji to już chyba lepiej oprzeć się na press booku niż na niczym.
Kwestia poziomu żartów to już rzecz indywidualna.
I tak i nie. Jeżeli mówimy o żartach które nam się podobają lub nie – to tak, masz rację. Ale ja pisałem o czymś innym. Ja pisałem o stosunku treści żartów do treści filmu, a tutaj to już nie jest rzecz indywidualna. Te żarty nijak nie pasują do atmosfery filmu. To jest rzecz niezaprzeczalna. Dodatkowo – ta paplanina nie raz zagłuszała oryginalną ścieżkę dźwiękową filmu.
Jest jeszcze jedna sprawa, skoro jesteśmy przy treści narracji. Wiele rzeczy zostało niepotrzebnie dodane, dopisane, do-wymyślone. Na przykład: imona bohaterów, imiona królowych mrówek, płci postaci (wspomniany czarny pająk który okazuje się że to jest “ona” i jest chora psychicznie) – jakieś poboczne wątki o tym że babcia poszła do sąsiadów i nie ogląda z nimi tego filmu, że czarny pająk jest działkowcem i najbardziej bolesne: że nie wszystko w tym filmie jest naprawdę, że to tylko reżyser dodał sobie później, a tak naprawdę tego nie było. To już po prostu zbrodnia.
Wściekać się na żarty w stylu biedronka mówi do biedronki “siedź prosto”?
Jak najbardziej. Poprzednio pisałem o ograniczonej antropomorfizacji postaci. To nie jest kwestia gustu czy przyswojenia żartu, to kwestia artystycznego wyboru twórców. Insekty w tym filmie po prostu nie mówią, podobnie jak nie mają foteli, telewizorów, lodówek ani koszy ze śmieciami które trzeba wynosić. I ten wybór po prostu zlekceważono.
Absolutnie rozumiem jednak Twoje (Wasze) oburzenie, skoro jesteście fanami serialu i dla was to świętokradztwo. Pewnie gdyby chodziło o jedną z moich ulubionych produkcji, podobnie kipiałbym wściekłością i nie miałbym litości. Rozumiem więc też emocje.
Wiesz co, w sumie ja nie chcę brzmieć jak miłośnik Star Wars, który z pianą na pysku krzyczy że George Lucas zmarnował mu dzieciństwo. Tu nie chodzi o to, że jestem fanem serialu, bez przesady, nie obwieszam sobie domu plakatami Minuscule. Nie można tu też mówić o klasycznej sytuacji “książka była lepsza!” – bo to nie jest adaptacja z jednego medium na inne. Tu nie ma wizji jednego artysty która jest w jakiś sposób odmienna od wizji innego artysty. Tu chodzi o to, że ktoś wziął gotowe dzieło sztuki i je po prostu zbezcześcił.
Zrozum(cie) jednak, że ci, którzy o dokonującej się (w Twoim/Waszym mniemaniu) zbrodni nie wiedzieli, nie poczuli się krzywdzeni, a może nawet dobrze się bawili.
Nie wątpię. Jednak ignorancja nie może być wytłumaczeniem. Nie zgadzam się na taką wizję świata.
Pisanie do twórców i uświadamianie ich to raczej w tej sytuacji rzecz zbędna, bo nie wydaje mi się, żeby istniała możliwość, aby Kino Świat podjęło taką decyzję samowolnie, bez konsultacji i zgody oryginalnych twórców.
A więc wydaje ci się, że taka możliwość nie istnieje? Spójrz na to:
[źródło]
To wpis na oficjalnej stronie filmu na facebooku. W wolnym, koślawym tłumaczeniu brzmi to tak:
Julien: Obejrzałem Minuscule po Polsku, nic nie zrozumiałem z dialogów ale i tak zrozumiałem cała historię. Czekam na wersję francuską żeby obejrzeć z całą rodziną. Dziękuję wam za ten mały klejnot.
Minuscule: Przecież nie ma dialogów po Polsku w filmie, tylko “mowa” insektów?
Julien: Jest jakiś dziadek czy ojciec, który opowiada historię synkowi lub wnuczkowi.
…
Chciałoby się powiedzieć – SZACH MAT. Mam wrażenie że twórcy nadal nie za bardzo wiedzą co się dzieje w bolandzie. Co – jeżeli jest prawdą – jest sytuacją skandaliczną po prostu.
Widząc reakcję Twoją i komentujących Twój tekst, od razu wysłaliśmy jednak do dystrybutora pytania i prośbę o komentarz, koledzy z działu Kultura oczekują właśnie na odpowiedzi (a może już są nawet w trakcie pisania tekstu?).
A to ciekawe. Mam wrażenie że równie dobrze możecie pisać na Berdyczów, na poste restante, no ale zobaczymy.
Druga część wymiany:
To po kolei:
[…] nawet recenzent nie jest w stanie się orientować we wszystkich niuansach, dotyczących każdej produkcji – akurat w wypadku “Robaczków” […] uznałem, że mogę podejść właśnie w ten sposób. Robię to rzadko, ale przy tej recenzji takie podejście mi pasowało.
Ja całkowicie rozumiem to podejście. Rozumiem także, że nie można być ekspertem we wszystkich dziedzinach i zakamarkach filmowych na raz. Ja po prostu jestem przeczulony na taką dziennikarską postawę, bo w naszym komiksowym półświatku praktycznie mamy do czynienia tylko z taką. Jak udzielam wywiadów od dziesięciu lat, tak nigdy nie spotkałem się chociażby z jednym dziennikarzem, który chciałby porozmawiać o czymś więcej, niż tylko “czy komiksy się czyta czy ogląda”, “skąd czerpie pan inspiracje” i “dlaczego właśnie komiks”. Na te trzy pytania odpowiedziałem już tyle razy, że udzielanie wywiadów po prostu straciło dla mnie sens. I to jest dokładnie to samo podejście – dziennikarz próbuje swoim czytelnikom, zwykłym zjadaczom chleba w prosty sposób przybliżyć ten egzotyczny i nieznany nikomu odłamek kultury popularnej jakim jest komiks. No i jadą tak nas z perspektywy “przeciętnego czytelnika gazet”, jak mówię, od lat. Koniec dygresji.
Nie czułem, żeby oceniając ten film absolutnie niezbędne było porównywanie go do serialu i jego dokładna znajomość;
Jak najbardziej. To nie było potrzebne. Ale popatrz jak bardzo ta wiedza zmienia ocenę tego filmu.
Nie zgadzam się na Twoją wypowiedź o ignorancji. Chodzi mi o to, że nie możesz i nie powinieneś (no i nie masz takiej mocy) zabraniać komuś dobrej zabawy na tym filmie, bez względu na wszystko.
Nie zrozumieliśmy się. Mówiąc o ignorancji nie miałem na myśli odbiorców, tylko osoby decyzyjne, odpowiedzialne za dodanie tego dubbingu. Kimkolwiek by one nie były, czy to po stronie polskiej, czy francuskiej, tak do końca przecież nie wiemy i tylko spekulujemy sobie w najlepsze.
moim zdaniem dobudowywanie do wizualnej narracji elementu narracji językowej – w taki sposób, jak to opisujesz – miało tu (m.in.) funkcję humorystyczną. Czy Cię to bawiło, czy nie, to tylko Twoje odczucie.
Nie do końca. Dobudowywanie jakiejkolwiek funkcji do skończonego dzieła, jakim jest film, jest ingerencją w jego strukturę formalną. Fakt, że to była funkcja humorystyczna niczego nie zmienia.
nie jestem specjalistą od komiksów, których przykład podajesz, ale czy w podobny nie zachowuje się np. Deadpool?
Też nie jestem specjalistą od komiksów, zwłaszcza od tych zza oceanu. Z tego co wiem to Deadpool jest akurat postacią która łamie wszelkie zasady, łącznie z czwartą ścianą. Tak więc podawanie Deadpoola jako przykładu na “prawidłowe prowadzenie fabuły” nie jest zbyt szczęśliwe.
W drodze powrotnej zastanawiałem się, kiedy ostatnio wychodziłem z kina aż tak bardzo wkurwiony.
I wyszło mi, że nigdy.
Już dawno nikt tak nie przegrał życia, jak Kino Świat, polski dystrybutor filmu Minuscule – La vallée des fourmis perdues – po naszemu Robaczki z zaginionej doliny.
Obejrzałem film w kinie w sobotę, piszę tekst w poniedziałek, te dwa dni potrzebne były mi na ochłonięcie, inaczej cały rant składałby się jedynie z przekleństw i wyzwisk. Tak więc, mając to na uwadze:
Co za skończony debil wpadł na pomysł, żeby film NIEMY zaopatrzyć w narrację cholernego Ferdka Kiepskiego i jakiegoś randomowego dzieciaka. Tak, to aktor Andrzej Grabowski, ale w tym filmie to dla mnie jest Ferdek Kiepski, a nie pan Andrzej, powszechnie ceniony polski artysta scen wszelakich.
Co za skończony debil uznał, że polskie dzieci są kretynami i nie zrozumieją pięknie i jasno przedstawionej fabuły filmu, w którym w oryginale nie ma ani jednego słowa dialogowego. Ani jednego. A ci dwaj pieprzą przez całą długość filmu, od samego początku, jeszcze jak był czarny ekran aż po sam napis koniec. Najbardziej kuriozalne jest chyba to, że obaj ci panowie, tak jak i widzowie w kinie oglądają ten film razem z nami i opowiadają sobie co widać na ekranie. Cały czas. Od początku do końca. Mrówka płynie? O, dziadku, dokąd ta mrówka płynie. Biedronka gdzieś idzie? O, dziadku, biedronka gdzieś idzie. I tak w kółko, bez końca. Traktowanie dzieci jak idiotów ma swoje apogeum w scenie w której biedronkę łapie żaba, a Ferdek mówi nam z ekranu: e, tam nie było żadnego potwora, to pan reżyser dodał to do filmu w postprodukcji. Taki efekt czydy. Czydy w tej sytuacji ma oznaczać określenie 3D, a ponieważ Ferdek gra starego dziadka, więc naturalnie gra go jako technicznego imbecyla. Z ciekawszych kąsków polskiego dubbingu można by jeszcze wymienić fakt, że Ferdek podczas seansu trzy razy zasypia, wnuczek dwa razy idzie do kuchni po ciasto, jak zadaje trudniejsze pytania to dowiaduje się że ma siedzieć cicho i nie garbić się oraz czy będzie wynosił grzecznie śmieci. Zabrakło tylko, żeby tego dzieciaka dziadziuś wysłał po piwo. Nic z tych rzeczy nie ma nic wspólnego z tym co się dzieje na ekranie. Oczywiście nie mogło zabraknąć humoru dla starszych, więc czerwone mrówki są określane jako czerwoni, a jak się wnuczek pyta dokąd idzie ta czerwona mrówka (wracała do mrowiska) to dziadek odpowiada, że ona idzie na wschód.
Jeżeli ktoś kompletnie nie kojarzy genialnego serialu dla dzieci o tym samym tytule, to wyobraźcie sobie taką sytuację: Trio z Belleville – jeden z klasyków animacji, film praktycznie niemy. Wyobraźcie sobie że Ferdek Kiepski pieprzy przez całą długość filmu o tym, co dzieje się aktualnie na ekranie. Nóż otwiera się w kieszeni? Oczywiście.
Nie wyszedłem z kina tylko dlatego, że byłem z dziećmi. Zresztą wiele osób w komentarzach na sieci mówi to samo. Tylko ze względu na dzieci zostawali w kinie do końca tego festiwalu srania na materiał źródłowy. Narracja opowiada o wyssanych z palca rzeczach, które nie tylko nie pojawiają się w filmie, ale zakrzykują jego spokojną i cichą atmosferę. Jedna z ciekawszych postaci filmu, mały czarny pająk który zbiera na łące rzeczy i robi z nich dzieła sztuki zostaje w narracji zmasakrowana poprzez określenie, że jest chora psychicznie i jest kleptomanką. I że była w złym momencie życia w tym okresie, ale potem została dobrym działkowiczem. Ponownie – nie ma to nic wspólnego z tym co się dzieje na ekranie.
Oto co czytamy w oryginalnym press packu filmu ściągniętym z oficjalniej strony:
Visually we didn’t want the characters to be too realistic or «cartoonish» either. The aim was to achieve a delicate balance between realistic information, based on documentation, and a simplified design. The decision to forego the use of dialogues was based on the fact we wanted to produce something closer to a documentary than in classic animated films. Real insects being what they are (they don’t talk, or smile, frown, wink…) we wanted to preserve this lack of facial expressions and avoid «humanizing» them. They do sometimes have wide eyes with cartoonish pupils, but never anthropomorphic attitudes. Hélène Giraud & Thomas Szabo
Twórcy jasno i wyraźnie mówią, że rezygnacja z dialogów była artystyczną decyzją ograniczonej antropomorfizacji insektów. Natomiast Ferdek Kiepski (który gra jedną z biedronek w tym filmie) siedzi na kanapie, ogląda film, je ciasto które przyniósł mu wnuczek z lodówki i tak dalej. Poziom fakapu tej całej sytuacji jest po prostu niewiarygodny. Wydaje mi się że trzeba by poinformować Hélène i Thomasa jak bardzo polski dystrybutor wysrał się na ich film. Niewiarygodne po prostu.
Najgorsze w tym wszystkim jest to, że to jest dobry film. Utrzymany w konwencji serialu, ten sam humor, ta sama technika (prawdziwe plenery + insekty w 3D), ta sama muzyka, wszystko pięknie. I na to Ferdek Kiepski. Po prostu ręce opadają.
Dwie szybkie uwagi na koniec:
1. Tutaj jest oficjalny polski trailer filmu
Nie ma w nim ani słowa na temat dubbingu, ani słowa na temat Ferdka Kiepskiego, jest dokładnie tak jak w serialu. Można by powiedzieć że akurat wybrali sceny w których nie było tej narracji, ale nie, ci dwaj pieprzą przez cały film non stop, w tych scenach również było gadane. Jak dla mnie to przykład celowo kłamliwej reklamy filmu, czuję się przez ten trailer oszukany.
2. Uwaga druga. Oto polskie dziennikarstwo filmowe:
W tej wideorecenzji pan recenzent mówi o fenomenalnym Grabowskim (najwyraźniej jego rola jest najważniejsza we francuskim niemym filmie o insektach), a następnie informuje nas, że pomimo tego, iż jego znajomi mówili mu że istnieje serial Minuscule, dopatrzył się w internecie grupy polskich fanów serialu – on go nigdy nie widział… Po prostu brawo. Celowo nie linkuję ani do wideorecenzji ani do strony, bo nic wam dobrego z tego klikania nie przyjdzie.
Dwa słowa do polskiego dystrybutora: spierdoliliście to. Jak w piosence Młynarskiego, tylko jeszcze gorzej. Postanowiliście naprawić rzecz, która naprawy nie wymagała i spierdoliliście to koncertowo. Gratulacje.
Podsumowując: Jeżeli jesteście fanami Minuscule – broń boże nie idźcie na ten film do kina. On zabierze wam dobre kilka miesięcy z życia. Jeżeli nie wiecie czym jest Minuscule – najpierw obejrzyjcie serial na DVD lub BluRay a potem również nie idźcie na ten film do kina. Ja czekam na francuskie wydanie BluRay filmu. Naprawdę wolę przepłacić i kupić za granicą u źródła i jeszcze dopłacić za przesyłkę.
Film: 9/10
polski dubbing: 0/10
uwaga, to jeszcze nie koniec! Część druga tutaj.
Submachine 5 HD goes one step further than previous HD conversions. This one, aside from being a fullscreen HD version also has enhanced graphics (meaning I spend few days doodling over existing images, making them more detailed – as seen above).
I was also thinking about extending the gameplay, but after a long debate with myself inside my head I decided not to do it. I might write a longer explanation of this later on. Meanwhile, as you all wait patiently for upcoming Submachine 9 – you can revisit this installment. I revisited it after six years after creation and I’m happy to announce it still kind of holds up to todays standards.
Looks like I started a new secular tradition last year with the summation of 2012. Let’s take a look at 2013 through the promises I made at the beginning of the year.
plan A) Is to create 4 games this year, these are, in chronological order: Daymare Town 4, 10 gnomes in Dubrovnik, Submachine 9 and Where is 2014?
Well, almost. Submachine 9 didn’t happen this year, but Daymare Town 4 was exceptionally big (as in: biggest game I’ve ever done).
Besides this I also intend on doing Rewolucje 8: in Space (Rewolucje w Kosmosie) of which I have already 46 finished pages. I could call it a wrap and just publish it as it is. I could. But I won’t. This album needs another 40 pages or so.
Yes. New Rewolucje album was finished and released in December. A bit late this year, but that’s because DMT4 took so long to finish. That game really took a major chunk of time this year. Turns out this album needed 36 additional pages, so I was almost right with my blind calculation. Since we’re talking about comics, there was also another album released in May – Tetrastych. But that’s the fallout of insane number of 118 pages created in 2012. To put that in perspective – this year I made only 37 pages (one being a short comics about Blaki for Zeszyty Komiksowe).
plan B) Once I’m sure that plan A will be fulfilled, there are other smaller side jobs. Those include: further expansion of the subnet,
Yes. In fact, that expansion happened right there in January 2012. Since then the Subnet got rebranded to Submachine Universe, and as of now is dormant, but this will change in 2014. More on this below.
creating specific series oriented websites for all major ones, such as Covert Front, 10 gnomes, Daymare Town etc. I’d like to move away from the regular online games portal and create game hubs for each series. The one I did for the Fog Fall was received warmly and I think it’s a good direction for the future of our catalogue,
Yes! That happened too. Not only that – I moved away from the pastel stories brand and now all my stuff is under my own name on mateuszskutnik.com, which is the most logical progression I can think of. Pastel Games got redesigned by me as well. All games have their own cozy little homes. There are no doubles anymore – if you want to play my games from under pastel games website – you just jump over to my site. Simple as that.
releasing HD versions of older Submachines, starting with Submachine 6 HD,
Yeah, that… Starting and finishing with Submachine 6 HD. Not that I couldn’t release more, in fact I’ve got two ready – was just waiting for a good release time which kind of didn’t come in 2013. More on this below.
finishing the “mission to…” series,
Lol, nope. Not even close.
other small games (also trying to empty my to-do catalogue).
Yeah, right. Emptying my to-do catalogue. Well, one thing happened, and a significant one. Daymare Cat was a major success, despite being a small off-the-main-series addition to the daymare lore. I attribute that to Cat Jahnke, who created this beautiful song to be used in game. Without it – the perfect storm wouldn’t happen and this game wouldn’t sail as far as it did.
plan C) If time is kind enough I’d like to start painting another Blaki comic album. That would be fourth of the series and I’ve got it all written and sketched right here in my notebook.
Lol, nope. Time wasn’t kind. Or maybe it’s me just getting old. I know that I’ve done significantly less work than year before, but I feel that it was more tiresome. But that only means that I’ll create this album in 2014. In fact – right now. I’ll be making it simultaneously with Submachine 9 in January and February. Well, I already started talking about the future, we can stop with those settlements with the past and talk about what’s going to happen next.
Ok, let’s talk business.
1. game wise:
2. comic book wise:
So the plan is simple – do all this and be happy.
And here we are, 2014 – another transitional year. Another year of closure and waiting for bigger things to come in upcoming years. Well, waiting is a bad word.
Once again – happy 2014. It’ll be a good one.
Ok, let’s address the elephant in the room. As it turns out I won’t be able to finish the new Submachine game this year. It’s just humanly impossible to do it in about 10 days. I know that 100% of you think that it’s ok and you want a quality game rather than a half-baked rushed mess, even by expense of waiting a bit longer. I’m just coming clean to those waiting impatiently and hoping it’ll come this holiday season. I feel like I owe you this piece of information so you can breathe out, at least for now.
A bit longer, probably TL;DR explanation below.
That was… few strange days.
From October 7th to November 2nd I created 36 pages of “Rewolucje in Space” comic book. That’s what you can see on the picture above.
That kind of puts to shame that 46/46 thing I did last year. This is not the complete album, you need to add 46 previously finished pages – that adds to a nice number of 82 pages. This is why it took a bit longer this year to finish that. These 46 pages needed few more short stories and some kind of story plot device to glue it all together. And I thought that wouldn’t take that long, but all in all it turned out to be almost another album.
Above: the brave space explorer. I always admired those brave ones who do things no one ever done before. Godspeed my friend. This is the 8th album in the series. It’ll probably be released at the beginning of December, I’ll let you know in a separate post when that happens.
If you’re wondering if this series will continue – have no fear. I already have 4 more albums written, or at least mind-sketched. Or have a good idea on how it should look like. That’s it I guess. Alle the news on Rewolucje I got right now. I’ll be selling the book through my store – you’ll be able to get an autographed copy of it – but there’ll be only like 20 copies available from me directly, so don’t miss the premiere.
Oh, almost forgot:
Last year I wrote about saying goodbye to your characters once you finish drawing them, similar to a wrap in hollywood terminology. The same goes for the tools I use. First one to go was the pencil. Then the watercolors, then ink. The desk is getting emptier each day. I expect it to be completely clean in few days just in time for Submachine 9 development.
Good bye my trusty friends. See you next year.
Hello Submachine 9.